یا رب 

این زمان یا رب ! مه محمل نشین من کجاست؟

آرزو بخش دل اندوهگین من کجاست؟ 

جانم از غم بر لب آمد، آه ازین غم چون کنم؟

باعث خوشحالی جان غمگین من کجاست؟ 

ای صبا! یاری نما ، اشک نیاز من ببین

رنجه شو، بنگر که یار نازنین من کجاست؟

دور از آن آشوب جان و دل ، دگر صبرم نماند

آفت صبر و دل و آشوب دین من کجاست؟

محنت اندوه هجران کشت چون «وحشی» مرا 

مایه عیش دل اندوهگین من کجاست؟

 کجا رفتی که دلتنگم برایت

برای لحظه ای از خنده هایت

به دریای نگاهم ساحلی نیست

که جامانده برایم رد پایت

وامشب....در کنارقاب خالی

دلم را می کشانم در هوایت

کجا هستی دلم تنگ است برایت

برای  تو برای  شانه هایت....؟

گريه كنم يا نكنم قصه به انتها رسيد

به هم نمی رسیم

تو لحظه های زردم، تو غمِ دلواپسیم

حتی وقتی که تو گفتی ، هر دوی ما بی کسیم

چه کنارم بودی و چه رفته بودی راهِ دور

تو تمومِ بی قراریا ، توی هم نفسیم

حتی وقتی به زبون اومدی و گفتی ببین

مادوتا ، تا آخرش برای همدیگه بسیم

یه چیزی بهم می گفت تو مثِ معبد می مونی

ما یه جور برای همدیگه فقط مقدسیم

اومدم یه شب کنارِ پنجره با کلی بغض

هم سپردم به ستاره ، هم سپردم به نسیم

که بِرید یه جوری به مردمِ این دنیا بگید

مادوتا دیوونه ایم ، اما به هم نمی رسیم

 ای که بی تو خودمو تک و تنها می بینم

هر جا که پا می ذارم تورواونجا می بینم

یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود

قصه ئ غربت تو قدصد تا قصه بود

یاد تو هر جا که هستم با منه

داره عمر منو آتیش می زنه

تو برام خورشید بودی توی این دنیای سرد

گونه های خیسمو دستای تو پاک می کرد

حالا اون دستا کجاست اون دوتا دستای خوب

چرا بی صدا شده لب قصه های خوب

من که باور ندارم اون همه خاطره مرد

عاشق آسمونا پشت یک پنجره موند

آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده

انگار ازاون بالاها گریه هامو ندیده

یاد تو هرجا که هستم با منه

داره عمر منو آتیش می زنه