هرگزاز یاد من نخواهی رفت

آهای تویی که چشمات به روی دنیا بسته است

اون که بی تو این دل از دنیا سیرو خسته است

قرار نبود که حالا مرگ لبتو ببوسه

یا اینکه جسم پاکت به زیر خاک بپوسه

یادم میاد که فردا گفتی بکن حلالم

وقتی دارم می میرم راحت باشه خیالم

رفتی چشمای خیس و به گریه هات سپردم

کاشکی نو زنده بودی به جای تو می مُردم

قصه رفتن تو من باورم نمیشه

چشمای قشنگ و بستی واسه همیشه

دلم می خواهد بخوابم  رو  سنگ اون مزارت

یاکه یه روز بمیرم منم بیام کنارت

یادم میاد که فردا گفتی بکن حلالم

وقتی دارم می میرم راحت باشه خیالم

رفتی چشمای خیس و به گریه هات سپردم

کاشکی تو زنده بودی به جای تو می مُردم

به جای تو می مُردم

عشق من فرزاد

 عشق من به تو ماه و سال ندارد

عشق من به تو لحظه پایان ندارد

من در کدام فصل عشقت را یافتم

عشق ابدی فصل و نشانی ندارد

من نا خواسته درگیر عشقت شدم

عشق من به تو خستگی ندارد

دل از من بردی، بی دلیل درگیرم

عشقم را دریاب ، سختی ندارد

من از نگاهت دانستم کار دلم تمام است

عشق من به تو دلیل، بهانه ندارد

من بی اراده ،بی گمان عاشقت شدم

درعشق من به تو، دیگری جا ندارد

من ناخواسته به یادتم،فراموشی ندارم

عشق من به توشمارش معکوس ندارد

من به پایت خواهم نشست،دریاب حالم را

عشق من به تو دلتنگی دارد،پشیمانی ندارد

من لحظه شمار دیدار توام،گناه ندارم

عشق من به تو وصال است،چاره ندارد

ترسم از آنست حسم به تو غلط باشد

در عشق من ترس و گمان راه ندارد

بي نگاهِ عشق مجنون نيز ليلايي نداشت

بي مقدس مريمي دنيا مسيحايي نداشت

 بي تو اي شوق غزل‌آلوده‌ي شبهاي من

 لحظه‌اي حتي دلم با من هم‌آوايي نداشت

 آنقدر خوبي که در چشمان تو گم مي‌شوم

 کاش چشمان تو هم اينقدر زيبايي نداشت!

  اين منم پنهانترين افسانه‌ي شبهاي تو

 آنکه در مهتاب باران شوقِ پيدايي نداشت

 در گريز از خلوت شبهاي بي‌پايان خود

 بي تو اما خوابِ چشمم هيچ لالايي نداشت

خوب من صبر و قرارم مال تو

یک سبد پروانه و گل مال تو

گریه های سرد من مال خودم

خنده های چون بهارم مال تو

در میان خرمن  دلـــــواپسی

لحظه های انتظارم مال تو

ای پرستو در دلم چرخی بزن

سایه بان شاخسارم مال تو

نو بهار مهربانی جلوه کن

ابر چشم اشک بارم مال تو

در حساب جاری عمرم دگر

هر چه باشد اعتبارم مال تو

^{فرزاد دلتنگتم}

^{دور از تو در این شهر مرا هم نفسی نیست}

^{فریاد کنم از دل و فریاد رسی نیست}

^{مارا نفس از هجر به سر آمد و مردم}

^{گویند که این عشق تو هم جز هوسی نیست}

^{ای آه بسوزان به شرر سینه ما را}

^{کین سینه برای دل ما جز قفسی نیست}

^{گفتم به دل از همهمه در سینه چه غوغاست ؟؟}

^{گفتا که در این خانه بجز یار کسی نیست}

نزدیک می شوی به من

فرسنگها درمن فرو می روی 

چشمانم برای تو ...دیگر نمی خواهم جایی را ببینم جز صورت تو

 بر باد رفته ...با دستانی لرزان برایت تا وقتی هستم می نویسم

دوستت دارم...

عکس تو همیشه اینجاست

عکس تو همیشه اینجاست ..که نده دوریت عذابم!

صبر کن شب را چهره کنیم با عشق بعد برو

دل را پر کنیم از دیده هم با عشق بعد برو

بی توو گریه تو بغض مرا هم مشکند

بگذار منم گریه کنم با عشق تو بعد برو

عشق تو در آغاز بود. بی ثمر آه ...

منتظره لحظه بارانی ام بگذار ببارد بعد برو

یک بار ندیدم لبخندی از تو به الهامی

صبر کن گریه ام به زنجیر شود بعد برو

این روزها سخت گرفته دل نومید من

صبر کن چشمان سو شده ام کور شود بعد برو

بگو با من چرا تا کی نمی بینم تو را ای ماه

اگربودي دلم غمگين نمي شد

سرانجام دل من اين نمي شد

بهارم رنگ وبوي تازه اي داشت

بدون پونه ونسرين نمي شد

تمام لحظه هاي انتظارم

اسيرچينه وپرچين نمي شد

به زير آسمان آبي عشق

شبم بي ماه وبي پروين نمي شد

دريغا،گرنبودم مست عشقت

سرانجام دل من اين نمي شد

فراموشم مكن

اي نشسته درخيال من، فراموشم مكن

با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

 دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

اين شرر از من مگير از نو سيه پوشم مكن

چون صبا در جستجوی خود به هر سويم مكش

همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن

گريه نکن عزيزکم فداي برق اون چشمات

چي شده باز که اشک غم جاري شده تو خنده هات

من به فداي هق هقت اين جوري داغونم نکن

با خنده هات عاشق شدم با گريه ويرونم نکن

مرواري هاي اشکتو راحت نريزشون رو خاک

اشکت خيلي مقدسه مثل يه رود زلال و پاک

ببين با گريه هاي تو دلم چه آسون مي گيره

گريه رو بس کن گلکم دل ديگه داره مي ميره

فداي تو با گريه هات اين دل و ديوونه نکن

دلم با خنده ت سرپاست قصرشو ويرونه نکن

دوست دارم فرزاد

شريك عشق تو شدن

يعني همنفس شعر و ترانه شدن

يعني چون ابري تيره به دريا زدن وديوانه شدن

شريك عشق تو شدن

يعني عاشقي به سان يك مجنون

يعني قطره باراني در دل كوير جاري شدن

شريك عشق تو شدن

يعني ديوانه وار عاشق شدن

زدن به كوه و بيابان و سرمست لحظه اي ديدار تو شدن

شريك عشق تو شدن يعني چون ماهي به دريا رها شدن

به ديدن مهتاب شب رفتن

و براي لحظه اي ستاره شدن

شريك عشق تو شدن يعني چون ابري بهاري در آسمان خروشان شدن

همسفر كبوترهاي عاشق و براي عمري مبتلا به عشق شدن ...

گل من با قلبی خسته از تو و عشقت می خونم

تا بدونی من همیشه عاشق چشمات می مونم

تو همیشه خوب و پاکی مثل آینه مثل بارون

اما من یه برگ زردی خشک شده تو باد ِ خزون

می دونم باور نداری که من عاشق تو هستم

اما باور کن عزیزم که به پای تو نشستم

اگه دوست داشتن گناهه یا که عاشقی جنونه

منم عاشق گنه کار منم لیـــــــــــلای زمونه

تو همیشه صاف و روشن مثل قبله ی نمازی

من ولی سردم و خاموش تو برام مثل یه رازی

 به من بگو

تا کی باید چشم به راهت بشینم

به من بگو تا کی باید به نبودنت عادت کنم

به من بگو چطور میشه تو رو فراموش کرد

زیر خاکستر ذهنم باقی است

آتشی سرکش و سوزنده هنوز

یادگار است ز عشقی سوزان

که بود گرم و فروزنده هنوز

عشق ، همانگونه که بنیان مرا سوخت و خاکستر کرد

غرق در حیرتم از اینکه چرا ، مانده ام زنده هنوز ؟ !

گاه گاهی که دلم میگیرد ، پیش خود میگویم ،

آنکه جانم را سوخت ، یادی آرد ، از این بنده هنوز ؟

مرگ صد بار، بِه از ، بی تو بودن باشد ،

 گفتم از عشق تو من خواهم مرد ،

چون نمردم ، هستم پیش چشمان تو شرمنده هنوز

گرچه از فرط غرور ، اشکم از دیده نریخت ،

بعد تو لیک پس از آن همه سال

کس ندیده به لبم خنده هنوز

گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت

سال هاست که از دیده برفتی لیکن

دلم از مهر تو آکنده هنوز

دفتر عمر مرا دست ایام ورق ها زده است

زیر بار غم عشق ، قامتم خم شد و پشتم بشکست

در خیالم اما . . .

همچنان روز نخست تویی آن قامت بالنده هنوز

در قمار غم عشق ، دل من بردی و با دست تهی

منم آن عاشق بازنده هنوز

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

گر که گورم بشکافند عیان می بینند

زیر خاکستر جسمم باقی است

آتشی سرکش و سوزنده هنوز . . .

کاشکی ندونی وقتی که میرم

کاشکی ندونی بی تو میمیرم

 مرگ قناری دیدن نداره

گلی که خشکید چیدن نداره

میرم از اینجا وقتی که خوابی

من اهل خشکی تو اهل آبی

این نامه از دختر کویره

وقتی میخونیش که خیلی دیره

میرم از اینجا با پای خسته

با چشمی گریون قلبی شکسته

بغضی هنوزم مونده تو سینه

 دوری چه سخته قسمت همینه

چه سخت است سکوت وانتظار

سکوت در برابرعشق تو

انتظاری مبهم به دنبال اشاره ای از چشمانت

لحظه ها نمی گذرند

انگار زمان ایستاده است

و فقط من

در این خلوت پر از فریاد وخواستن

در انتظار آینده تنها مانده ام

شبهایم بدون مهتاب است

و آسمان چشمانم در غم عشقت بارانی ست

اما قلبم تنها به امید دیدنت می تپد

عاشقت گشته ام اما هرگز نخواستی بدانی

و در برابر فریب رقیبم چه آسان

دل را باختی

تو هرگز مرا ندیدی

یا نه شاید دیدی و در دلت به من خندیدی

و حال من

تنها و عاشق

در نزدیکی تو اما فرسنگها دور از چشمانت

طعم تلخ انتظار را می چشم

ای کاش می توانستم متقاعدت کنم که

هیچگاه نمیتوانم فراموشت کنم

وای کاش عشق من ، همیشه بر قلبت حاکم بود

طوری که هیچگاه نتوانی فراموشم کنی !

شد کوچه به کوچه جست و جو عاشق او

شد با شب و گریه رو به رو عاشق او

 بنگر که حکایتم شنیدن دارد

من عاشق او گشتم و او عاشق او ... !

رو دردیوار این شهر ،همش از تو یادگاره

تو این کوچه تاریک منو تنها نمی زاره

یاد حرفهای قشنگت که توقلبم لونه می کرد

یاد دل تنگیهای چشات که منو بهونه می کرد

میزنه آتیش به جونم پس کجای مهربونم

آخه من ترانه هامو واسی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده اخ کجای نازنینم

کاشکی بودی و میدیدی بی تو تنهاترینم

تو این بازی که ساختی من همه هستی ام را باختم

زیر پات گذاشتی آخر ، عشقی که من از تو ساختم

اگه تو دوستم نداشتی از دلم خبر نداشتی

دلت از سنگ شده انگار که منو تنها گذاشتی 

 میزنه آتیش به جونم پس کجای مهربونم

آخه من ترانه هامو واسی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده اخ کجای نازنینم

کاشکی بودی و میدیدی بی تو تنهاترینم

می نشینم منتظراینجا تا تو برگردی دوباره

تا بشینی پای حرفهام بریم تا ماه و ستاره

میدونم می آیی یه روزی یه روزی که خیلی دیره

یه روزی که دل شکسته است سر این کوچه می میره

میزنه آتیش به جونم پس کجای مهربونم

آخه من ترانه هامو واسی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده اخ کجای نازنینم

کاشکی بودی و میدیدی بی تو تنهاترینم

بي تو طوفان زده ي دشت جنونم

صيد افتاده به خونم

تو چنان مي گذري غافل از اندوه درونم ؟

بي من از کوچه گذر کردي و رفتي

بي من از شهر سفر کردي و رفتي

قطره اي اشک درخشيد به چشمان سياهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم !

تو نديدي ٬نگهت هيچ نيفتاد به راهي که گذشتي

چون در خانه ببستم ، دگر از پاي نشستم

گوئيا زلزله آمد،گوئيا خانه فرو ريخت سر من

بي تو من در همه شهر غريبم ،بي تو کس نشنود

 ازاين دل بشکسته صدايي بر نخيزد دگر از

 مرغک پر بسته نوايي،تو همه بود و نبودي

تو همه شعر و سرودي ، چه گريزي ز بر

 من ،   که زکويت نگريزم

گر بميرم زغم دل ، به تو هرگز نستيزم

من و يک لحظه جدايي ؟

 نتوانم . . . . نتوانم 

بي تو من زنده بمانم..