غــــــم هجـــــرانی کشــــیــدم که مپـــــرس

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق

تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت

بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس 

تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم 

وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم

یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم

قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

ستاره دیده فروبست و آرمید بیا

رفتیم و کس نگفت ز یاران که یار کو؟

خوش گفته ای ولیک بگو اختیار کو؟

اين دل عاشق و دلتنگ تو را ميخواند

هر لحظه کـــه تــو فکرتم

گــريه امــونم نميده

غم ميشينه رو آينه

گـريه امـــونم نميده

از روزي کـــه نديـدمت

دلتنــگ چشمــاي توام

نمي دونم چه حسيه

بي تاب دستهـــاي توأم

تيـک تيــک ساعت اتاق

صــداي قلبتــو داره

گلــدون پشت پنجــره

تــو رو به يــادم مياره

ميپيچه عطر نفسهات تو هر کجاي اين خونه

از دوري و نبودنت

دلــم چـه تنهــا مي مونه

وقتي نباشي پيش مــن قلبم ترک ور ميداره !

يــواش يــواش ميشکنه و اشـک منو در مياره ....

نوشتی که دیگه منو نمی خوای

دیگه نیازی تو به من نداری

نوشتی که لنگه ی من زیاده

واسه همین دیگه دوستم نداری

واست نوشتم که دیونتم من

تورو خدا نگو منو نمی خوای

به من نگو لنگه ی من زیاده

نگو دیگه سراغ من نمیای

نوشتی که همش یه بازی بوده

یه بازی قشنگ بچگونه

خواستی ازم که عاشقت نباشم

من برم از یاد تو بی نشونه

واست نوشتم که چه زود خراب شد

قصر قشنگ عشقو عاشقیمون

به جز یه مشت خاطره ی خیالی

از اون روزای خوب چی موند برامون

نوشتی که دیگه اسمتو نیارم

حتی تورو به یاد خود نیارم

عکسی که از چشات گرفته بودم

دیگه توی قاب دلم نذارم

واست نوشتم که خدا نبخشه

کسی رو که تورو ازم جدا کرد

تموم مهربونیاتو دزدید

با بازی هاش شیطونو آشنات کرد

نوشتی که دوست نداشته باشم

اینم یه جور بازی روزگاره

تا ابدم که منتظر بمونم

این انتظار فایده ای نداره

واست نوشتم برو به سلامت

اما نرو از توی خاطراتم

اینم بگم شاید دلت بلرزه

که تا ابد من خاک زیر پاتم

دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی

صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین

 ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی

میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم

چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی

تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند

به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی

دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل

درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی

هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن

چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی

  به سوی تو

بعد از تو دلم هميشه گريان باشد

چون موج اسير خشم طوفان باشد

بعد از تو شود نگاه من خشک به در

تنها و غمين و بی نگهبان باشد

بعد از تو دگر نمی پذيرم دل را

دل را هوس هميشه نالان باشد

آن موی سيه چشم خمار آلودت

من باشم و اين قلب پريشان باشد 

به دل هست مرا غم که گفتن ندارد

 
چه گویم از این غم شنفتن ندارد

 
که گوید که با کس غم دل توان گفت

از این غم چه گویم که گفتن ندارد

 
ببین غنچه ی خنده روی لب من

 
که بی رویت ای گل شکفتن ندارد

 
نشسته غبار غمت بر دل من

 
غبار غم عشق رفتن ندارد

 
شبی نیست کاید بچشمم دمی خواب

 
که شب بی خیال تو خفتن ندارد

آخر دل مرا تو فنا کردی و رفتی

بيهوده مرا چشم براه کردی و رفتی

آن کاخ اميدی که بنا کردم از عشقت

خاکستری از آن تو بپا کردی و رفتی

تو که دانی همه ترس من از هجر تو بود

پس چرا شهر دلم را رها کردی و رفتی

در توانم نبود دوری و هجر تو عزيز

گو که خواب است که اينگونه جفا کردی و رفتی

آه,عاشقی را در نگاهش یافتم

عشق را در خنده هایش یافتم

عاشقم کرد وقلبم را درید

من را رسوا کرد و از من دل برید

وقتی که تنگ غروب بارون به شیشه می زنه
همه ی غصه های دنیا توی سینه ی منه
توی قطره های بارون می شکنه بغض صدام
دیگه غیر از یه دونه پنجره هیچی نمی خوام
پشت این پنجره می شینم و آواز می خوونم
منتظر واسه رسیدنت توی بارون می موونم
زیر بارون انتظارت رنگ تازه ای داره
منم عاشق ترم انگار وقتی بارون می باره
بعضی وقتا که می آیی سر روی شونه م می زاری
تمام غصه ها رو از دل من بر می داری 

اما این فقط خوابه، خواب پشت پنجره
وقت بیداری بازم غم می شینه توی حنجره

                 اگه خرابي خرابتم

                  اگه مستي شرابتم

                  اگه هستي كنارتم

                 اگه نيستي به يادتم

کسی چون تو مرا غريب و تنها نگذاشت

 اين گونه در التهاب فردا نگذاشت

سوگند نمی خورم ولی باور کن...

 کسی چون تو به خلوت دلم پا نگذاشت

عــاقبت روز وداعش سر رسیــد

خون دل از دیدگــان من چکیـــد

در نگاهش مهربانـــی بودوبس

عاشقـــی با هم زبانـــی بودو بس

اگــرچه لب بربستــه بود از گفتگو

در درونش ناله بودو هـــای هو

با سکوتش گــریــه را بیچاره کرد

اشک غــم را بی دل و اواره کرد

مانده بود خیـــره در چشمــان او

بی صـــدا بود و ولی حیـــران او

کاش فریادی ز دل بیرون شدی

لیلــــی من از جنون مجنون شدی

گــریه میکردم بدون اشک واه

ناله ها در سینــه اما با نگاه

دست خود اهستـــه او بالا گرفت

از دل مجنون دل لیـــلا گرفت

گوشه چشمش روان شد چشمـــه ای

چشمه را در چشم لیــلا دیده ای...؟

دل ز کف دادم منم گریـــان شدم

همنوا با اشک او نـــالان شدم

چقدر عالی آدم یه نفر دوس داشته باشه

ولی به اون دسترسی نداشته باشه

چون تا همیشه عاشق اون میمونه