تو را جز سختي راهت غمي نيست

درون كوله بارت ماتمي نيست

شكسته بغض مغرورم مسافر

بدان دوري ز تو درد كمي نيست 

 

                                             

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب

بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من

که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

 
که این یخ کرده را از بی کسی ها می کنم هرشب

تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب

حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

همدمی درد آشنا تا راز دل گويم نيست

از لبان مهربانش کام دل جويم نيست

خنده ی پاييز آتش ريخت در جان بهار

جرأتی تا در گلستانی، گلی بويم نيست

خسته ام من،خسته ازديوانه بازیهای دل

پای شوقی تا که راه عشق راپويم نيست

افتاده ام بی پا وُ سر، گفتی خیالی نیست

گفتم که این دل را ببر، گفتی خیالی نیست

دادم دلم را نازنین، اما دلم پژمرد

در ابتدای این سفر، گفتی خیالی نیست

گفتم که می میرم من از کوچ نگاه تو

برگشتی،اما یک نظر، گفتی خیالی نیست

گفتم بدون خواندنت، جز شب نمی بینم

خندیدی و پر زد سحر، گفتی خیالی نیست

تو بی خیالی از من وُ من ماتِ چشمانت

رفتی و ماندم پشت در، گفتی خیالی نیست

دلم گرفته خدا یا تو دلگشایی کن

من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن

به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای

دل گرفته ی ما بین و دلگشایی کن

دلی چو اینه دارم نهاده بر سر دست

ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن

ز روزگار میاموز بی وفایی را

خدای را که دگر ترک بی وفایی کن

بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست

تو نیز با دل من طاقت آزمایی کن

یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو

دیدنت بی تابم کرد

رفتنت ویران

وقتي تو خاموشي چه دليلي هست براي شادي

وقتي تو نيستي چه بهانه‌اي براي بودن هست

وقتي حضور چشمانت نيست چه نيازي به زندگي ست

وقتي تو ميروي چه اهميتي دارد تپيدن قلب

آمدی با من به اینجا می روی تنها چرا؟

می گذاری زورق دل در دل غمها چرا؟

گشته فرهاد دلم مجنون شیرین لبت

ای تو لیلاخسرو دل با دلم غوغا چرا؟

سرکه ی نقد جفا بهتر ز حلوانسیه مهر

پس طلبکار دلم را وعده ی فردا چرا؟

با گل روی تو و با سنبل موی تو یار

بلبل خاطر رود دیگر سوی صحرا چرا؟

"نادر"ت شهر دلش را داد و هستی شهریار

شهریارا شهر از آن توست پس یغما چرا؟

ماهم از دستم گرفتی ماهت از دستت رود

اینقدر ناسازگاری آسمان با  ما  چرا؟

اي كاش گل بودي و من از باغها ميچيدمت

يا كه طلوعي بودي و از پنجره ميديدمت

اي كاش چشمانت ضريحي داشت چون رنگين كمان

هر وقت باران مي گرفت از دور مي بوسيدمت

تقدیم به او که نبود

 ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد

خدایا نامه ام رو بخون

شاید دیگه من نباشم مواظب عشقم بمون

میسپارمش بهت میرم, تمام تار و پودمو

یک وقت نیاد برنجونیش کسل کنی وجودمو

خــــدا یک وقت کسی نیاد بدوزده قلبشو

کسی نیاد تو زندگیش بشینه زیر سایه اش بهش بگه دوسش داره

راستی تا یادم نره بهت بگم عزیزترین من اونه

خودم مهم نیستم اما اون نزاری تنها بمونه بمیرم واسه نگاهش

برو عزیزم برو برس به آرزوهات لعنت به این دست سرد

سرنوشت که همیشه برام بد نوشت

ميون يه دشت لخت زير خورشيد كوير

شن جامو پر می كنه كه مياره دست باد

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام

خداحافظ

خدایا دلم واسه این چشما تنگه

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم 

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

فدای چشمات عشقم

نرووووووو

فرزاد من پیشتم عزیزم

باز هم انتظار انتظار انتظار...

باز هم کاشکی های بی پاسخ...

کاش پیشم بودی ، کاش اینجا بودی ... ای کاش...!!!

تمام وجودم ، تمام سلول های بدنم صدات میکنن میشنوی؟؟؟

فرزاد

تو دریایی و من موجی اسیرم که می خواهم در اغوشت بمیرم

بیا دریای من اغوش برکش نمی خواهم جدا از تو بمیرم

خیلی سخته اون کسی که گفته واسه چشمات می میره

بره دیگه از تو سراغی نگیره

خیلی سخته اون کسی که اومد کردت دیوونه

هوساش که تموم بشه دیگه پیشت نمونه

خیلی سخته که دلی رو با نگاهت دزدیده باشی

وسط راه از عشق تو ترسیده باشی

خیلی سخته تو تابستون با غریبی آشناشی

ولی وقتی که پائیز شه یه جوری از هم جدا شین

خیلی سخته که من و تو یه جوری از هم جداشیم

غم

رفتی و ساز خلوت من اضطراب شد

آن چشمه های جاری و زيبا سراب شد

اين خانه، نه بعد از تو زندان خويش را

می خواستم دوباره بسازم ، خراب شد

می خواهد از شب ، اين دل پريشانم

اين آسمان که بعد تو ، بی آفتاب شد

حالا کجا ی وسعت دريا جو يم آن را

دل را که پيش برق نگاه توآب شد

من و تو مثل ستاره زیر یک سقف اما دوریم

 

برای به هم رسیدن چشم به راه یـــک عبوریم

 

تو گرفــتار سکوتــی ، من اســیربــی کسی ها

 

مثل قطره های موجیم وقتی آروم می شـه دریا

 

واسـه مــن حتی ســتاره رنـگ چـشماتـو نداره

 

سهممون از عشــق احســاس گل زرد انتــظاره

 

تو دلامون خونــه کرده حــسی مثل حــس دیدار

 

ولــی حــرف رولبامــون همیــشه خدانــگــهدار..

 

بهم بگو دلــت میاد باز بـــری تنهام بـــــزاری

بهار بیـــاد و من برات از لب کاریز بخـــونم

اگــه بـــری دلواپـــسم ، میشکنـم از نبـودنـت

دستای ســردم تا ابـد جایـی نـــداره رو تنــت

تنــهام نــذار دلـــت مـــیاد کـــنار من نباشـــی

حالا که من دوست دارم نـگو میخوای جداشی

اما اگــر عاشـقمی تا آخـــــــرش بمــون بــرام

خداحافظی  کن  با همه  فقط  به  من  بگو ســلام

مثل برگي خوشك تنها

روي شاخه موندم اينجا

می ترسم

توي چنگ وحشي باد

برم از خاطر و ازياد

بپوسم

همه ي روزاي من

قصه ی بودن من توي آينه ی دلم

 باز هم من و تنهایی و این صفحه سیاه...

باز هم دلتنگی های این دل بیقرار ...

باز هم گریه های بی امان شبانه ، باز هم فکرهای نشدنی

باز هم انتظار انتظار انتظار...

باز هم کاشکی های بی پاسخ...

کاش پیشم بودی ، کاش اینجا بودی ... ای کاش...!!!

تمام وجودم ، تمام سلول های بدنم صدات میکنن میشنوی؟؟؟

رفتي از باور من

گر چه جايت خاليست

حيف در قصه پر غصه من

قصه رفتن و دل كندن تو قصه اي تكراري است

نوشین

برو به پاي من نسوز

برو به فكر من نباش

من يه جوري سر مي كنم

زندگي رو با سختياش...

با چه زبونی بهت بگم

عاشقتم

دوست دارم  مامان نوشین

هرگزهرگزهرگزبي تونمي خندم

بي توبردل عشقي هرگزنمي بندم

خداخداخدايا

اگر به كام من جهان نگرداني

جهان  بسوزانم

اگرخدا خدايا مرابگرياني

من آسمانت را  ز غم بگريانم

منم كه دردل ز نامرادي افسانه هادارم

منم كه چون گل شكفته برلب ترانه هادارم

تو بيا غروب آرزوها كه رنج جستجو را پايان تویی

 توبيا كه بي تو آه سردم كه بي توموج دردم درمان تويي

فرزاد نونو ببين چقدر نازه

   مي دونم دست تو نيست رفتن وپر زدنت     

آخه اگه با تو بود من بودم همسفرت

    مي دوني  رفتن  تو تلخي تقديرمنه 

گريه هاي بي صدا سهم هر روز منه

    مي دوني مال منه همه ي جدايي ها 

همه ي غم هاي دنيا همه ي تنهايي ها

   مي دوني اشكاي من مثل بارون مي بارن 

آخه  تو كه  نباشي  ديگه  مانع  ندارن

توی مرداب نگاهت یه نفر داره میمیره

دست و پا می زنه اما، واسه موندن دیگه دیره

 با اينكه رفته اما هنوزم از داغ عشقش دارم ميسوزم

 فكرو خيالش همش با هامه

هر جا كه ميرم جلو چشامه

جلو چشامه

انتظار تو فقط مال منه

سهم من از تو افسوس ترو نداشتنه

همه با هم ديگه هستن

همه خيليا رو دارن

يكي هست كه وقت گريه سر رو شونه‌هاش بزارن

ولي من از همه دنيا ترو داشتم، ترو داشتم

وقتي گريه ميكردم سر رو شونت ميذاشتم

همه تنهائيامون مال هم بود ، مال هم بود

هرچي باهم ديگه بوديم ، واسه من خيلي كم بود

انتظار تو فقط مال منه

سهم من از تو افسوس ترو نداشتنه

داشتنه تو قوت پرواز

براي اين بال شكسته است

بودن تو جرات لبخند

صداي اين لبهاي بسته‌ است

دارم از عطش ميميرم ، ابر من كجا ميباري ؟

تن من خشكيد و پوسيد

تو به سبزه‌ها ميباري

انتظار تو فقط مال منه

سهم من از تو افسوس ترو نداشتنه 

 فرزاد

خدایا گر تو درد عاشقی را می کشیدی

تو هم زهر جدایی را به تلخی می چشیدی

اگر چون من به مرگ آرزوها می رسیدی

پشیمون میشدی از اینکه عشقو آفریدی

***

خدایا عاصی و خسته به درگاه تو رو کردم

نماز عشق را آخر به خون دل وضو کردم

دلم دیگر به جان آمد در این شبهای تنهایی

بیا بشنو تو فریادی که پنهان در گلو کردم

***

بگو هرگز سفر کردی؟سفر با چشم تر کردی؟

کسی را بدرقه با اشک تو خون جگر کردی؟

ز شهر آرزوهایت به ناکامی گذر کردی؟

گل امیدتو پرپر به خاک رهگذر کردی؟

هرشب در دل خود محفلی دارم

 رویای من با من مدارا کن