بی تو هر شب غممو به خلوت خودم می بردم

تو رفتی از دنیای من ای همه وجود من

بی تو عذابه همه لحظه های من

نمـــــــــــــــاندی تا آخـــــــر با مـــــــن

بی کسی شکست شانه های من

تو نمی شنوی فریاد خاموش دل من

افسوس افسوس ای تنها باور من

می دانم نمیایی تو به نزد من

ای یادگار روزهای پر پر من

چقدر بگویم از درد جدایت من

جدا گشت از من نیمه دیگر من

مثل قاصدک در باد آواره شدم من

هر پرم به سویی افتاد و فنا شدم من

توی آسمون عشقم غیر تو پرنده اي نيست 

     دل عاشقم بجز تو هيچ كسي رو دوست نداره

آره دوباره دیوونگیم گل کرده

می خواستم این کابوسو تموم کنم

تا مرزشم رفتم اما

عزیزم  شانس ندارم زدم اما نشد...

اینم تقدیم به همون غریبه آشنا که فکر می کنه منم مثل همون آدمای نا مرد هستم

غریبه آشنا یا همون عاشق تک و تنها یا همون پری مهربان من

به خدا دوست دارم.

تقدیم به عشقم فرزاد

بی نگاه عشق مجنون نیز لیلایی نداشت

بی مقدس مریمی دنیا مسیحایی نداشت

بي تو اي شوق غزل‌آلوده‌ي شبهاي من

لحظه‌اي حتي دلم با من هم‌آوايي نداشت

آنقدر خوبي که در چشمان تو گم مي‌شوم

کاش چشمان تو هم اينقدر زيبايي نداشت!

اين منم پنهانترين افسانه‌ي شبهاي تو

آنکه در مهتاب باران شوقِ پيدايي نداشت

در گريز از خلوت شبهاي بي‌پايان خود

بي تو اما خوابِ چشمم هيچ لالايي نداشت

خواستم تا حرف خود را با غزل معنا کنم

زير بارانِ نگاهت شعر معنايي نداشت

پشت درياها اگر هم بود شهري هاله بود

قايقي مي‌ساختم آنجا که دريايي نداشت

پشت پا مي‌زد ولي هرگز نپرسيدم چرا

در پس نکاميم تقدير جاپايي نداشت

شعرهايم مي‌نوشتم دستهايم خسته بود

در شب باراني‌ات يک قطره خوانايي نداشت

ماه شب هم خويش مي‌آراست با تصويرِ ابر

صورت مهتابي‌ات هرگز خودآرايي نداشت

حرفهاي رفتنت اينقدر پنهاني نبود

يا اگر هم بود ، حرفي از نمي ايي نداشت

عشق اگر ديروز روز از روز‌گارم محو بود

در پسِ امروز‌ها ديروز، فردايي نداشت

بي تواما صورت اين عشق زيبايي نداشت

چشمهايت بس که زيبا بود زيبايي نداشت

می توان رفت در آن ستاره های چشم او

می توان نیست شد و هیچ ندید ، جز دو نقطۀ سیاه

می توان خود را دید ، لحظه ای غربت خود را حس کرد 

و در آن مرز غریبانه چه شیرین جان داد

از غم عشق چه می باید کرد ، من نمی دانم هیچ

تو بگو ، تشنه ام ، تشنه ترین تشنه ها

از عطشی می سوزم ، تو بگو من نمی دانم هیچ

از غم عشق چه می باید کرد

فراموشم نکن دوستت دارم

يك شب بيا ستاره بريزم به پاي تو 

بی تو میمیرم عزیزم

چطور می گی که من برای تو کم بودم

منی که عاشق ترین عاشق عالم بودم

تو فقط دیده ی گر یون خواستی

من برات قلب پر از خون بودم

اخه تو فقط یه عاشق خواستی

اما من گذشته از جون بودم

تو فقط دست نوازش خواستی

من سرا پا غرق خواهش بودم

تو همیشه در پی بهانه ها

اما من حدیث سازش بودم

فدایت ای گل زیبای هستی

کی مهربونیتو گرفتارمن دیوانه کرد؟

کی دستای عزیزتو تبر برای ساقه کرد؟

 کینه رو کی یاد تو داد؟ تو هم شدی مثل همه؟

از تن گرم عاشقت کی ساخته یه مجسمه؟

نمیشه باورم تویی.....نه.....اینکه چشمای تو نیست

تو طاقتت نبود  منو ببینی با چشمای خیس

 قد تمومه درد من تو داشتی کهنه مرحمی

یه روز بودی مرگ غمم حالا تولد غمی

می دانم که میدانی من منتظرمی مانم حالا هر چه که شود

هر چیز که بشود حتی اگر آسمانها زیر رو شوند

من به پای تو می نشینم منتظرت خواهم ماند در روزها

 سالها ماها قرن ها تا وقتی رمقی که در این تن خسته ام

باشد من خواهم ماند ببین عزیزم تمام زندگیم تو هستی پس

منتظر می نشینم تا زندگیم را بدست آورم حالا اگرسخت

اگر مشکل اگرزجرآور اگربه قیمت از دست رفتن

لحظه هایم خیالی نیست مهم تو هستی آری عزیزم تو فقط

مهم هستی ..اگر غریبه ها به پایت می نشیند سه چهار

سال بدان گلم من تمام عمرم را به پای تو می نشینم بدان

عکست را دردفتر دلم کشیده و این را بدان هیچوقت

هیچوقت عکست را صفحه دفتر پاک نمی کنم

  کجا رفتی که دلتنگم برایت

برای لحظه ای از خنده هایت

به دریای نگاهم ساحلی نیست

که جامانده برایم رد پایت

وامشب....در کنارقاب خالی

دلم را می کشانم در هوایت

کجا هستی دلم تنگ است برایت 

 برای تو برای شانه هایت....؟ 

تو که بی احساس قلبت

چرا من پیشت اسیرم

چرا من میخوام همیشه واسه اون چشات بمیرم

تو نمیخواستی بدونی حرفای گفتنیاتو

ولی من گفتم که باید تو رو پیش خود ببینم

دستای گرم تو رو من  توی قلبم میفشردم

سر رو شونه هات میذاشتم واسه بوسه هات میمردم

(اگه یه روز ...)

اگه یه روز ظلمت شب دلم را تاریک بکنه

دیگه اون روز برام عاشقی معنی نمی ده

اگه یه روز دلدادگی نشه سرمشق زندگی

دیگه اون روز برام جدایی معنی نمی ده

اگه یه روز سنگ صبوری نباشه تو زندگی

دیگه اون روز برام شب مهتابی معنی نمی ده

اگه یه روز تو باغ دل شقایقا گل ندن

دیگه اون روز برام مهربونی معنی نمی ده!!!

به نام یگانه حامی پرستوهای بی آشیانه

تقدیم به چشم هایی که در راه ماندند

و دلهایی که آنها را راندند

تقدیم به اشکهایی که غرورشان شکست

 و عهد هایی که کسی آنها را نبست

بی تو هرگز

 تو را می سپارم به مینای مهتاب

 تو را می سپارم به آغوش دریا

 اگر شب نشینم اگر شب شکسته

تو را می سپارم به رویای فردا

i l ove u

به چشام نگاه کن

هنوز هم دوستم داری؟

                   مسافر

قسمت نشد ببینمت ،خدانگهداری کنم

اي دل تنها چيه چشم انتظاري

باز يه لحظه يه دم آروم نداري

مثل زمستون تو حسرت بهاري

باز عشقت خيمه زد روخونم

باز يادت آتيش زد به آشيونم

باز بي تو بايد تنها بمونم

بيا سكوت لبهام هنوز حرمت خونه است

پرنده دل من هنوز بي آشيونه است

بيا پر از اميد هنوز اين دل خسته

هنوز به پاي چشمات ، پاي عشقت نشسته

توي آسمون دنيا هركسي ستاره داره

چرا وقتي نوبت ماست آسمون جايي نداره

واسه من تنهايي درده ، درد هيچ كس ونداشتن

هرگل پژمرده اي روتوكوير سينه كاشتن

ديگه باور كردم انگار كه بايد تنها بمونم

تادم لحظه مردن شعر تنهايي بخونم

i miss u

تاحالا دلتنگ کسي شدي؟ اصلا مي دوني دلتنگي چيه؟

اونم از بدترين نوعش؟

بزرگترين دلتنگي اينه که بدوني کسي که دوستش داري

 هيچوقت مال تو نمي شه اينه که بدوني يه روز از کسي که

دوستش داري بايد جدا بشي چه بخواي چه نخواي

                فرزاد   خیلی دلم برایت تنگ شده

پنجره ها رو وا کنین که عشقم از سفر میاد

برای غربت شبم مژده ای از سحر میاد

صدای پاشو می شنوم تو کوچه ها قدم زنون

پر می کشه دلم براش به سوی ماه تو آسمون

آهای آهای ستاره ها فانوس راه اون بشین

بگین بیاد از این سفر تو این شب ستاره چین

پنجره ها رو وا کنین گل بریزین سبد سبد

میاد که پیشم بمونه گفته نمی ره تا ابد

ستاره ها بهش بگین جدایی و سفر بسه

بگین به این شکسته دل یه عمره دلواپسه  

مرا بشناس ای با من غریبه

من اهل کوچه ی دلتنگی هستم

کمی پایین تر از بن بست احساس

کنار   جاده ی   یکرنگی   هستم

مرا بشناس و با من همقدم شو

برایم زندگی بی تو عذاب است

دو راهی  در کمین  توست آری

طریق زندگی پر پیچ و تاب است

مرا اینسان که هستم ای غریبه

بیا بشناس و با من آشنا  شو

من از جنس سکوت یا كه بلورم

مرا بشناس یا بشکن بميرم

مرا بشناس تا در قلب غربت

میان  سینه   صحرا   نمیرم

مرا    بشناس   تا   تنها   نمانم

مرا  بشناس  تا  تنها  نمیرم

نمیشود از عشق توصرف نظر کند دلم

اشكهايم ، نگاه هايم ، حرفهايم ، و سكوتم ، نه ، هيچ يك اثري نداشت ،

همه بي اثربود رفت ، بدون نگاهي ، و من فكر مي كنم ، و به ياد

مي آورم روزي را كه گفت " من هستم ، تو هم باش"

نگاهي مي كنم ، من هستم ، اما او............

آخرای دوست نخواهی پرسید

که دل ازدوریت چه کشید

سوخت در آتش وخاکستر شد

وعده های توبه دادش نرسید

داغ ماتم شد و بر سینه نشست

اشک حسرت شد و برخاک چکید

آن همه عهد فراموشت شد

چشم من روشن و روی تو سپید

جان به لب آمده درظلمت غم

کی به دادم رسی، ای صبح امید

آخر این عشق مرا خواهد کشت

عاقبت داغ مرا خواهی دید

به تو گفتم قبل رفتنت اگه نباشي يك روز

مي ميرم از پا ميفتم

به تو گفتم خودمو مي كُشم و پر مي زنم تو آسمونا

بگو گفتم يا نگفتم

به توگفتم زنده ام بانفس خيال چشمات چشماتم تنهام گذاشتن

حالا من موندم و اشك و بغض و آه و عكس پارۀ تو و من

بگو گفتم يا نگفتم

مگه بهت نگفته بودم بي تو روزگار من تيره و تاره

حالا  يادگار  من  بعد  سفر  كردن  تو  طناب  داره

ديگه  جون  نداره  دستام   آخر  قصه   رسيده

عطر تو مثل نفس بود واسه اين نفس بريده

بگو گفتم يا نگفتم

دلتنگي هايم قصه ي تکراري است

 که روحم را مي ازارد

تمام لحظه هايم پر است از غم

 دلتنگي پر است از تنهايي هاي ممتدی

 که شبهاي سردم را فرا گرفته است

 تمام زندگي ام به شوق لحظه ي پرواز گذشت

 به شوق رسيدن به تو

به شوق گذشتن از اين زنجيره ي تنهايي

 افسوس اکنون که در قفس تنهاي ام باز است

 باز هم تنهايم چون ديگر پري براي پريدن نيست

عشقم دوستت دارم