وقتی  از  تموم عالم  یه جوری دلم گرفته ست

رومیارم به تو خوبم،آخه عشقت چیزدیگه ست

 تو میشی  سنگ صبورم ، توی غم  تو ناامیدی

پاک  میشه  از دل و جونم ، همه نفرت و پلیدی

آخه تو هستی همیشه ، مرهم  غم ها  و دردام

با خیال تو میشینه هر چی عشقه توی چشمام

پس منم باید یه جوری که بشم سنگ صبورت

تا ، تواین دنیای نامرد ، نشکنه دل و غرورت

اگه تو  همه  غماتو  بدی  به  این  تن  خسته

قول  می دم  کاری کنم تا ، نکنن بالهاتو بسته

حالا اینجوری می تونی ، برسی  به  آرزوهات

تا  منو  داری  نبینم ،  بخوری غصه  دردات !

درد  تو  درد  منم  هست ، می کنه  منو  دیوونه

تو  بیا   با  کمک  هم  ،   بکنیم  غم  و  روونه

دوتایی  با  دستای  هم  ، می سازیم  یه آشیونه

می مونیم با هم همیشه،پس: بهونه بی بهونه!!!

کدوم صدای عاشقی لایق از تو گفتنه

چشم کدوم ستاره ای مثل چشم تو روشنه

تو که ترانه خوندنت تمام احساس صداست

می خوام صدا کنم تورو تو بهترین ترانه هام

 ساده می خوام بهت بگم دوست دارم خیلی زیاد

  می خوام بگم که مثل تو هیچکس دنیا نمیاد

بی تو هرگز   عشقم

فرزاد دل من هواتو کرده

وقتي تو خاموشي چه

دليلي هست براي شادي

وقتي تو نيستي چه بهانه‌اي براي بودن هست

وقتي حضور چشمانت نيست چه نيازي به زندگي ست

وقتي تو ميروي چه اهميتي دارد تپيدن قلب

مــانــده نــگـاهـم بــه دل پـنـجـره

تــر شــده از هـجرت تـو خـاطـره

کوچه پر از حسرت ديوانه گـيست

خــانــه تـهـي از نـفـس زنـدگـيست

 بـي تـو دلـم نـيمه شـبي سوي دشت

پـر زد و آواره شـد و بــر نگـشت

لـــذت بــيـداري يــلـدا تـــويـي

تــازه تــريـن رکــن تــمـنـا تــويـي

چــشــم تــو آغــاز پـــريــشـانـي ام

هــجــرت تـــو عــلــت ويــرانـي ام

 آخه چیکار کنم با این همه عشق که از تو مونده....

با اینکه رفتی اما عشق به تو روز به روز بیشتر میشه...

 ای خدا با اینهمه غم چیکار کنم ...

دارم می میرم ...

رفت و منو تنها گذاشت با کوله بار خستگی

گم شدم و تنها شدم تو کوره راه زندگی

رفت و نگاهی ام نکرد به این مسافر غریب

که بعد اون چی می کشه از این همه درد و فریب

رفت و نگاهمو ندید که غرق بارون و غمه

از این همه درد و فریب هر چی بگم بازم کمه

رفت و بازم تنها شدم با خاطرات بچگیم

با یک بغل شعرو غزل که گم شده تو زندگیم

رفت و کتاب عشقمون زیر غبار روزگار

از یاد اون رفت و حالا منم اسیرو بیقرار

رفت و کبوترای عشق واسش بهونه می گیرن

گلای باغ زندگیم از غم هجرش می میرن

رفت و نگفت که کی می یاد؛ نگفت به یادم می مونه

اما دل ساده من باز اونو عاشق می دونه

فرزاد

بی تو ناله ریزد از نغمه های من

با تو مرغ حق شود همصدای من

که رفته ای از کنار من

رفتی وخزان شد بهار من

آه از این جدایی

^{به او بگوييد دوستش دارم به او که قلبش}

 ^{به وسعت درياييست}

^{که قايق کوچک دل من در آن غرق شده .}

 ^{به او که مرا از اين زمين خاکي به سرزمين}

 ^{نور و شعر و ترانه برد ،}

^{و چشمهايم را به دنيايي پر از زيبايي باز کرد}

دانم ودانی که جانم عاقبت از آن توست         

      پس مزن آتش به جانم که جانم از آن توست 

      گر زنی آتش به جانم من بسوزم در رهت

      پس از آن هر ذره ای از خاکسترم خواهان توست

اگر یک آسمان دل را به قصد عشق بر دارم

میان عشق و زیبایی تو را من دوست می دارم

براي چندمين بار  از تو گفتم  

كه  شهر عشق تو  پايان ندارد

به يادت هست زخمي بردلم هست

كه جز لبخند تو درمان ندارد 

زلالي تو به  رنگ  اشك  بركه  

تو  با  روح شقايق  آشنايي

تو   در   آيينه  سرخ  غزلها   

هميشه  ابتدا    و  انتهايي 

كنار پنجره   تنهاي    تنها  

ميان هاله اي از غم نشستم 

تو  آرايشگر  چشمان  موجي  

و من زيباييت را مي پرستم 

تو  با باراني  از  جنس نيازم   

مرا  به ساحل ادراك خواندي  

و  با  زيباترين   فانوس   دريا   

مرا  تا  قصر درياها  رساندي  

قسم به  آه  نرم  و  خيس ساحل   

 قسم   به   انتهاي  باغ  دنيا

تو  چون  يك  واژه  نيلوفري رنگ 

ميان  دفتر  دل  ماندگاري 

اگر شهر نگاهت  فرصتي داشت   

 به يادم باش در هر روزگاري

i love u

mamy

تویی آن موج سرگردان, منم آن ساحل تنها

که میکوبی به قلب من ز خشمت هر زمان تیری

گریزم نیست از عشقت که هم دوری و هم نزدیک

دل من قاب تنهایی تو در این قاب تصویری

هنوزم تو برای من همون عشق نفسگیری

اگه چه یک نفس دیگر سراغم را نمیگیری

تو با من نیستی اما جدا هم نیستی از من

نه می مانی کنار من, نه در قلبم تو میمیری

یقین در سرنوشت من تو دست سرد تقدیری

سکوت سرد

بنال ای دل که من غم دارم امشب

نه سوز دل، نه همدم دارم امشب

دلم زخم است از دست غم یار

هم از غم چشم مرهم دارم امشب

همه چیزم زیادی می کند حیف

که یار از این میان کم دارم امشب

برفت و کوره ام در سینه افروخت

ببین آه دمادم دارم امشب

در آمد یار و گفتم دم گرفتیم

دمم رفت و همه غم دارم امشب

غم دل با که گویم شهریارا

که محرومش ز محرم دارم امشب

 نيستي   پيشم

 دلم برات تنگ شده جونم  ،  ميخوام  ببينمت  نميتونم

 بين  ما   ديواراي  سنگي  ،   فاصله   خيليه   ميدونم

 بغض ترانه مو شكستم ،  ميخوام  بگم  عاشقت هستم

 تو عين ناباوري يك شب ، خالي گذاشتي  هر دو دستم

 تو بودي تمام هستي ومستي و راستي وتمام قصه من

 تو بودي سنگ صبورم و نگاه دورم ولبهاي بسته  من

 نيمه شب نيمه شب از خوابم  پا  ميشم  نيستي   پيشم

 نيستي   پيشم    باز   ديوونه    ميشم    ؛   دوريه   تو

 دوريه  تو  تيشه  زد  به   ريشه م    ؛    نيستي   پيشم

 بيصدا، از من  خالي  ميشم ، همصدا  با بيماري ميشم

 گونه هام   خيس  از   شبنم  غم  ؛   نيستي   پيشم ...

از باغ مي‌برند چراغاني‌ات كنند

دیشب چشم هایم را بر هم گذاشتم و آرزویی در دل کردم

آرزویی هر چند بچه گانه هر چند از روی دل

هر چند می دانم ممکن است به آرزویم نرسم

ولی حتی اگر به آرزویم نرسم !

من تا آرزوها و هر جا که درها را باز کنی با تو هستم

و خواهم بود هرگز تو را فراموش نخواهم کرد

حتی اگر فاصله ها باعث دوری دیده ها گردد  

همیشه در دلم خواهی ماند

جایی که جای هیچ کس نیست

بجز تو و هیچ کس نمی تواند جای تو را در دلم بگیرد ... 

نگاه معصومت در یاد من همیشه جاوید است برای همیشه 

تو همان عابری هستی که خزان دلم را با گامهایت بهار عشق  

کردی تو تکرار بارانی و نگاهت تابلوی قشنگ

شبی زیباست که مرا می خواند ....

برای تو مینویسم که عاشقانه می خوانی درد دل مرا

برای تو که می دانم عاشقی یا در غم عشقت نشسته ای

بی تو هرگز

هرگز نخواستم که تو رو با کسی قسمت بکنم

بي تو يك دم هستم و گاهي چنان نيست مرا

آن چنان  پر مي زنم انگار جان نيست  مرا

لمس کن کلماتی  را  که  برایت  مینویسم

تا بخوانی  و  بفهمی  چقدر  جایت  خالیست 

تا   بدانی   نبودنت   آزارم   میدهد 

لمس  کن  نوشته هایی  را  که  لمس  ناشدنیست  و  عریان  . .

که  از  قلبم ...  بر  قلب قلم  و  کاغذ   میچکد  

چقدر  دوستت  دارم  و  هوا  سرد  است  !!!

لمس  کن  گونه هایم  را  که  خیس  اشک  است   !!!

و   لحضه هایم  را  که  پر  درد  است

تو گفتی   میدانی  چقدر  عاشقت  هستم ؟

ای جان من اسیرت

ای عمر من فدایت

  دوستت دارم

بی تو يک روز در اين فاصله ها خواهم مُرد

مثل يه بيت ته قافيه ها خواهم مُرد

تو که رفتی همه ثانيه ها سايه شدن

سايه در سايه آن ثانيه ها خواهم مُرد

شعله ها بی تو ز بی رنگی دريا گفتند

موج در موج در اين خاطره ها خواهم مُرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

                                 شمع  خودسوز  شدم  با  دل  بى‏تاب  بيا

  اى  تو  روياى  شب  و  ديده  بى‏تاب   بيا

چه گوهرزا شده اين چشم پراميد اى يار

 جوهر  عشق  بر  آن  جام  مى ِ  ناب  بيا

دم به‏دم ناى من آواى تو مى‏خواند و بس‏

 به  دمى  كن  كرمى  با  من  و بشتاب بيا

نى روشنگر جان بودم و سودائى  عشق‏

پيش  از  آنى  كه شوم تيره چو مرداب بيا

پاى بر هفت فلك  بود  مرا  همچو  ملك‏

حاليا   دورم   از   آن   گمشده  آداب   بيا

سفر عمر  به سر آمد و  فردائى  نيست‏

اين دو روزى كه مرا هست، تو درياب بيا

دفتر عشق نوا  خوان  که  فراقى  نشود

بر رقم  وصل  توان  برد  به  هر باب بيا

چه سبب سوز بلائى است جدائى اى یار‏

 سببى  ساز  و  به  كام   دل   احباب  بيا

شب چراغ ِ دلى اى روشنى  خلوت  جان‏

 پا  به  ‏پا  ، همقدم  شبرو‌ ِ  مهتاب   بيا

چگونه شکایت نکنم از دوری یار

نمانده دگر یک ذره به دل ارامو قرار

چگونه مگر بر درگه تو یارب گنهم

 که اشکهای من بارد شب وروز چون ابر بهار

خدایا مگر سنگ صبورم

 که از شهر واز یارم به دورم

بگو یارب بگو بامن که این جدایی سر میاد

از یار من خبر میاد

کی این جدایی سر میاد

شب میره و سحر میاد

چه پر پر شد گلگزار دلمو روزگار من

 نمیروید غنچه های امید در بهار من

خدایا چه شبها به حال تمنا دعا کردم

زه درد جدایی به درگه تو گریه ها کردم

بگو یارب که این جدایی سر میاد

از یار من خبر میاد

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا

 مثل آسمان  که می نويسد از ابر

مثل ابرکه می نويسد از باران

 مثل باران که می نويسد از رود

مثل رودکه می نويسد از دريا

مثل درياکه می نويسد از موج

مثل موج که می نويسد از ساحل

مثل ساحل که می نويسد از انتظار

مثل انتظارکه می نويسد از دلتنگی

  من ازتو می نويسم  

با خون اسمتو نوشتم تا بگم تو نازنینی

برای این دل تنها تو هنوز عزیزترینی

اگه حتی یه ستاره نباشه تو شب تارم

تو شهاب آسمونی تو همیشه بهترینی

اگه صدتا قاصدک بنویسن از تو بد

اینو فریاد می زنم که تو مهربو نترینی

هر چی آواز تو دنیا همه ی ترانه های رو لبها

می شنوم ولی می دونم که تو دلنشین ترینی

اگه حتی همه دنیا برسن به داد من

برای قلب شکسته تو پناه آخرینی

 كي مرگ فرا مي خواند مرا؟

شاپری قصه ی من ، چرا دلت هوایی شد ؟

دست کدوم غریبه ای باعث این جدایی شد؟

این طوری بی تابی نکن،گریه به چشمات نمیاد

عاشق تو ، پر زد و رفت ، دیگه سراغت نمیاد

عیبی نداره گل من ، اگه دلت سنگی شده

اگه که سهم هر شبت گریه و دلتنگی شده...

کاش می گفتی چیست انچه از

چشم تو تا عمق وجودم جاریست ... 

 تنها ترین تنها

فرزادم

 به روی زندگی دو خط زرد می کشم

و چشم عاشق تو را که گریه کرد می کشم

تو رفتی و بدون تو کسی نگفت با خودش

که من بدون چشم تو چه قدر درد می کشم

با تو هر جهنمی می شه بهشت

با تو می شه صد هزار قصه نوشت

با تو می شه خونه کرد تو شهر عشق

اما افسوس نمی زاره سرنوشت

فرزاد